Een luisterend oor

‘Wat is dat, mama?’ Edith is met haar jongste dochter Lieke in de stad als ze op het Stadhuisplein een glazen gebouw tegenkomen. ‘Dat is het glazen Luisterhuis van Sensoor,’ vertelt Edith. ‘Mensen die een luisterend oor nodig hebben, kunnen hier terecht.’ Lieke kijkt bedenkelijk. ‘Ik snap het niet.’ ‘Soms zijn mensen eenzaam of hebben ze problemen,’ legt Edith uit. ‘Ze kunnen dan naar Sensoor bellen, mailen of chatten om hun hart te luchten.’ ‘Moet je dan vanuit dat glashuis bellen?’ vraagt Lieke. ‘Nee, je kunt gewoon vanuit huis bellen,’ antwoordt Edith. Lieke denkt even na en zegt dan: ‘Ik heb ook een probleem.’ ‘Oh?’ zegt Edith verbaasd. ‘Ik ben Lotje kwijt en Lotje is mijn allerliefste pop óóit,’ zegt ze met grote, dramatische handgebaren. Op het gezicht van Edith verschijnt een lach. ‘Met dat soort problemen kun je gewoon bij papa en mij terecht,’ zegt Edith. ‘En volgens mij kwam ik vanmorgen een blonde pop met natte haren onder de douche tegen.’ ‘Oh ja!’ roept Lieke. ‘Lotje moest douchen, want ik had chocolademelk over haar geknoeid.’ Edith kijkt Lieke streng aan. ‘Bedankt voor je oor, mama,’ zegt Lieke snel met een schuldige gezichtje.